Hapdi

Diwa niya’y umiikot

Kasabay ng nakaraan sa paglilikot

Hindi mapinta, karanasang dulot

Pag-asa niya’y unti-unting pinupugot

Pighati ang kanyang sigaw

Luha ay umaapaw

Nasaan ka aking Pebo

Ika’y wala na ring kibo

Ayun nga ba? Ano nga ba?

Maraming tanong kung makakaya ko pa ba

Kinulong ng kasakiman sa hapdi’t kirot

Ngayo’y parang papel na nilulukot

Alibagon: Tahanan ng Lahat

Ang aking tiyo habang humuhuli ng isda sa isa sa mga
fish ponds doon

Lubak na daanan ang sasalubong sa gustong magpa-Norte kung ika’y mula Kalibo patungong Alibagon. Ani nga’y bibilis ang pagluluwal kung ika’y buntis. Kung sikat pa si Pebo nang ika’y marating, aba, maswerte ka dahil maaaninag mo ang ganda ng bayang ito. Kung gabi ma’y huwag kang malumbay, sa ilaw ma’y salat, malamig na hangin ang hahaplos sa balat mong tila sawa na sa polusyon. Isama mo pa ang mga bituing hindi napapagod sa pagkisap. Dahil dito, tunay na mawawaksi lahat ng pagod mo sa pagbiyahe.

Iba't ibang uri ng bato na makikita sa "Baybay"

Mga ilog na parang ninakawan ng puri nalang ba ang lagi mong nakikita? Kung gayon, dapat mong makita ang ilog na kahit dumaan ang pagkarami-raming taon ay hindi pa rin lumilipas ang ganda. Sa ibang mga salita, hindi nabubulok ang kariktan at nawa’y huwag mangyari libo o milyong taon man ang lumipas. Tuwing high tide, umaabot ang tubig hanggang sa mga puno sa tabi nito para sami’y masarap pagmasdan dahil kabigha-bighani talaga nag nagpapadagdag sa kabuuang kagandahan nito. Sagana ang ilog na ito sa mga lamang-dagat na siya naming dahilan kung bakit walang nagugutom sa bayang iyon. Maraming danaw (pond) kang makikita doon na para sa mga inaalagaang lamang-dagat. Tuwing harvest season ay parang fiesta sa dami ng mga seafood na nakahain sa hapag-kainan.

Tulay na nagdurugtong sa Alibagon at Baybay

Sabik ka na rin bas a malinis na dagat? Kung saan pwede ka mag-ala-Michael Phelps? Bumisita ka sa “Baybay” – tawag nila doon. Hindi man white sand, malinis naman. Tiyempuhan mo lang ng tanghali hanggang hapon. Walang alon ng mga oras na iyon at tiyak na magsisiyahan ka sa pagiging sirena o pagiging siyokoy mo. Madaming makukulay na bato dito, pwede mong ipunin at ilagay sa walang lamang bote. Akala mo nasa Boracay na ang lahat? Wala niyan sa Boracay!

Kung gusto mo naman magpahinga, pwede ka kahit saan. Maraming nagtitirikang mga puno na sagana sa dahon pati na rin sa mga prutas. Duyan, buko, indian mango – voila, tanggal pagod!

Hindi mayaman at hindi mahirap, simpleng pamumuhay lang ngunit walang katapusang saya at alaala ang maihahatid nito. Sa isang dialog-story nga na sikat ngayon sa social media, “Mayroon tayong mga ilaw sa gabi, pero sila ang dami nilang mga bituin sa gabi. Bumibili tayo ng pagkain pero sila nagtatanim sila ng sarili nilang mga halaman na pwedeng kainin. Mayroon tayong matataas na bakod para protektahan ang ating pamilya pero sila marami silang mga kaibigan.”

Ganito ang buhay probinsya – simple, maganda at masaya.

VIDEO-TRIBUTE: ALIBAGON: EVERYONE'S HOME (YOUTUBE)

Kalsada ng Buhay

Sa buhay ay marami kang madaraanan na mga kalsada. Pwedeng ang kalsadang ito ay ang maghahatid sa iyo sa karangyaan, maaari ring sa landas na hindi kanais-nais o ‘di kaya sa mundong kung saan sasalubungin ka ng matamis na halik ng kapayapaan at kapantayan ng sinuman.

source: www.motorcyclephilippines.com

Anumang kalsada ang mapili mo ay tiyak na mag-iiwan ka ng mga bakas: bakas na dulot ng labis na kasiyahan mo o kaya ng dusa. Alinmang meron ang bakas na ito, mayroon dito ay dinala mo pa rin sa kalsadang nasaan ka ngayon.

Huwag kang magmadali sa buhay. Traffic man o hindi, matuto kang maghintay para makaiwas ka na rin sa disgrasya. Kung sa tingin mo naman ay kailangan mo na talagang umabante, sige, mag-overtake ka. ‘Yun nga lang gawin mo kung maluwag na at wala kang masasagasaan.

Unproductive Hopeless Vain

Watching everyone talk in loud

But all you just hear is silence

Am I deaf of everything

Or people just don’t heed the twinge

Everything on them seems so well but be careful

Greediness might shock you in pain

It aches too much to run after them

As they leave you alone in the gloom of the highway

Marveling hardly, why do I need

Just to leave and forgo my glee

Values the gold you shared – that’s them

But then ignores as you hold thorns

Madilim na Pighati

Alas-kwatro ng umaga, habang ang karamihan ay mahimbing pa sa kanilang pagtulog, ito na ang simula ng panibagong hamon para kay Kiko. Si Kiko ay sampung taong gulang na hindi mawawari sa maliit niyang katawan na animo’y nilayasan ng nutrisyon sa katawan.

Pagkabangon sa isang katre na tila mawawasak na ng anay at pinagpatung-patungan lamang ng mga lumang dyaryo, ay saglit na nag-unat si Kiko.

“Sana maganda ulit ang araw naming magkapatid” sambit niya habang inaayos ang pagkakumot sa kanyang nakababatang kapatid na si Otoy.

Dalawa lang sina Kiko at Otoy sa kanilang munting barong-barong simula noong lumayas ang kanilang ina at namatay ang kanilang tatay dahil sa isang rambol.

Pagkatapos maghilamos ay agad siyang pumunta sa kanilang altar para magdasal.

“Diyos ko, patnubayan Niyo po kaming magkapatid. Sana po ay maka-ipon na ako ng sapat para makapag-aral na po ang aking kapatid.” hiling niya.

Kinuha ni Kiko ang tatlong pandesal na binili niya kagabi sa kabilang kanto. Nilagyan niya ito ng kaunting toyo at kinain ‘yung isa. Binalik niya ulit sa supot ang dalawa para sa kanyang kapatid.

Mahina ang benta ni Tana kahapon sa may simbahan sapagkat marami siyang naging kahati. Bisperas kasi noon ni Santo Domingo kaya’t maraming nagsulputang mga tindero’t tindera.

Nagbihis siya at lumabas na ng bahay.

Hindi kalayuan ay matatanaw ang paggawaan ng sampaguita ni Aling Tebang.

“Ang aga-aga nakasimangot nanaman si Aling Tebang,” pabulong niyang sambit.

“Magandang umaga Aling Tebang,” pagbati niya na may ngiti. “Heto po ang limampung-piso para sa mga sampaguita na aking ibebenta,” dagdag niya.

“Leche! Walang maganda umaga ko. Isa ka pang leche ka! Kumuha ka na diyan,” ani Aling Tebang na animo’y sandaan ang kagalit.

“Salamat po,” sagot ni Tana sabay ngiti.

“Umalis ka na nga! Baka dumagdag ka pa sa mga malas. Malas! Malas!” pabulyaw na sambit ni Aling Tebang.

Agad siyang tumungo sa simbahan ng Santo Domingo kung saan siya palaging nagtitinda ng sampaguita.

Naging tradisyon na ng mga taga Santo Domingo ang pagsisimba ng alas-singko ng umaga tuwing Lunes kaya’t marami nang mga tao maging sa paligid nito.

Mabibilang lang siguro sa daliri kung sino ang mga nagsisimba o nagsisimbang tabi lang.

Mga manong na tila ginawang tulugan na ang loob ng simbahan, mga aleng hindi matapos-tapos ang tsikahan at tsismisan at ang masaklap, mga magsyotang tila ginawang parke na ang simbahan sa paghaharutan – iyan lamang ang ilan sa mga makikita mo sa simbahan ng Santo Domingo.

(Kasalukuyang ini-edit. Maraming salamat! ;))

Simply, "Scouting"

Ano ang mayroon sa buhay ng isang iskawt?

"A Scout is never taken by surprise; he knows exactly what to do when anything unexpected happens. " -- Lord Robert Baden-Powell

IT’S FIVE O’clock when we had finished our last scouting activity that afternoon. All of us were worn out since we had been challenged by an extreme obstacle course.

Wounds, bruises, and mud kissing my skin -- Those were just the product of the activities we had that day. And yet, we have no more time to take a good bath!

After the activity, we headed immediately to the stream. I was washing my clothes and scrubbing my body to take away all the mud when one thing came into my mind that time... I forgot my soap and shampoo! And I have no enough time to go back to our campsite. Ang malas naman!

After that bad bath (seriously), we straightly went to our campsite and ate our dinner prepared by our outfit advisor.

“Weet!” That’s the sound of the irrating whistle again. We are obligatory to join the assembly at the covered court and must wear our Type C Uniform.

I went out of our tent when, grrr, that mud! My shiny black shoes got dominated by that disgusting mud again. I straight ahead the court for I have no time to clean it.

The scoutmasters started to speak their own experiences about scouting. Discussed there, discussed anywhere, discussed about that, discussed about this, and wrote some lectures here and there.

Next was our campfire and I’m so sleepy. I placed my notebook into my face covering my face like I’m thinking of something and started to close my eyes little by little. But wait! I remembered that we are going to have our pre-board of Review after the campfire. So I grabbed my paper and memorized the Scout Oath and Law.

source: scout.org

The pre-board of review started around 10 in the evening. We had waited until our names were called. It was ONE o’clock in the midnight when our names had been called. There are two panels in the review. The panels interviewed me about myself. Ah! I’m sleepy and I don’t know what to say. “A…e.. “ the words I have said that time. The only thing I want to do is to sleep! Yawn! They asked about my life, my ambition and everything.

After the long hours of waiting, I will be able to sleep now. They've just interviewed me for five minutes. Exhausted and stressed, but after the consecutive misfortunes, there is always the positive one, and that’s the excitement.