Pundasyon ng Unang Hakbang

“ High School: Hmm, just two words structured but if you take it figuratively, so countless words to recapitulate those experiences whether in delight or trouble, friendship or enmity, love or hatred, physics or chemistry, angles or trajectory, x or y, demand or indemand…”

 Freshman:

  Back in my first day in school, sobrang excited ako na parang may pupuntahan kaming party or so whatever. Tanda ko pa ang oras nung gumising ko - 3:30. Ewan ko kung bakit ako gumising ng ganun kaaga pero isa na dun sa mga dahilang 'yon ay marahil malayo talaga ang bahay namin sa bayan kung saan matatagpuan ang aking eskwelahan (marahil ay aabutin ka ng 20 to 30 minutes xD).

  Pagpasok ng eskwelahan (kasama ko pa si mama xD) ay bumungad na agad sa akin ang malaking puno ng Acacia. Umupo muna kami sa mga nakahilerang upuan dun sa may ibaba ng Mezzanine. Siguro ay napaaga kami masyado kaya kaunti pa lang ang mga tao sa loob. Habang parami nang parami ang mga nakikita kong mga tao, ang excited kong feeling ay tila napalitan ng kaba na parang sinabi ko kay mama na gusto ko ng umuwi (bata pa kasi talaga ako nun xD).

  Tapos na ang paghihintay, pinapila na kami by section. Third section lang ako nun (kahit Salutatorian ako xD) hindi dahil mababa magbigay ng grades yung former school at dahil iba ang system ng pagbibigay ng grades sa amin. Back to topic, 'yon nga pinapila na nga kami para sa Flag Ceremony. Buti nalang ay taga section din namin yung classmate ko since Grade 2. Naaalala ko pa yung mga kumakalabit sa akin, "pinagdidiskitahan" ata ako ng mga 'to pero hindi ko nalang pinansin (syempre mabait ako xD).

  Dasal, kanta ng Lupang Hinirang, Panatang Makabayan, nakakadugo ng ilong na Mission and Vision; at last tapos na. Ayun ang akala ko ng biglang tumugtog yung weird na music, ayun pala ang himno ng paaralan namin, medyo mahaba pero nakabisado ko naman after 5 months. Bigla akong natawa sa kalagitnaan ng kanta ng may nagsabi na parang magba-ballet daw kami. Sa wakas tapos na. Pinaakyat na kami sa kanya-kanya naming mga rooms - Rm. 206 ang amin. Umupo ako sa may tabi ng pintuan (ewan ko kung bakit xD). Habang naghihintay sa aming magiging adviser, napaisip ako kung ano kaya ang itsura nya, nakakatakot ba o 'di kaya baka may buntot siya at sungay. Pero all of expectations were all wrong, mabait siya dahil sa mukha nyang maamo at sa kanyang ngiti ganun na din ang kanyang ugali.

  Nagpakilala na kami isaisa. At dahil napaisip ako na baka mamental block ako at mapahiya, sinulat ko sa maliit na papel yung mga sasabihin ko. Ito ang mga sinabi ko noon-   "Magandang umaga! Ang pangalan ko ay Patrick T. de Mateo. Ako ay ahm... 11 years old. Sa Southern Heights Montessori ako nag ano ahm nag-aral noong elementary." (sabay ngiti sa kanilang lahat xD). Wew kinabahan talaga ako noon parang mas matindi pa sa Thesis defense namin noong Fourth year.  

  After few days medyo okay naman kahit papaano hanggang sa may nang-away sa akin. Ayun syempre dahil bata pa ako nun, umiyak ako tapos sinumbong ng mga classmates ko kay Ms. Baguhin. Haha. Nakakahiya pero iyakin talaga ako. Hindi pa dun natatapos ang kalbaryo ko nang may nanghamon ng suntukan sa akin. Taga kabilang section siya, siguro nagseselos kasi classmate ko dati yung crush nya na classmate nya na ngayon. Ayun kita daw kami sa plaza, syempre takot na takot ako nun kasi bata pa nga ako, nagsumbong ako sa mga classmates ko pati na rin sa Religion teacher namin noon na si Mr. Bernard Torrato, sumalangit nawa :(. Dahil dun, sinamahan ako ng mga classmates ko nung elem- Michael, Sam, Niño at Carren, pati narin ng mga maaangas kong classmates. Unfortunately, wala namang nangyaring suntukan. Pero naging kaibigan ko naman siya kahit papaano after nun. Masipag talaga ako nung first year ako syempre fresh graduate nung Elem. Yung time na nape-perfect ko ang exams nila Ms. Baguhin at Ms. Macasaddu-Estrella at naqu-question ko pa kung bakit hindi nababawasan ang value ng exponent pag sinisimplify ang mga Scientific notations.

  First Quarter, Hooray! Top 1 ako. Ang saya ko nun pero nalaman ko rin na hindi ako ang official na Top 1 ng First year, top 1 lang pala ako sa section namin kasi 'di ako star section. Kaya ayun, nagpursige talaga ako mag-aral. Sumali ako sa mga quiz bees at iba't ibang contests para lang mapunta ng star section.

  Siguro nga'y iyakin ako noong First year pero meron ring time na may mga pinapaiyak ako (syempre isip-bata pa talaga ako xD). Unang una ay noong Nutrition month, grabe kasi ang drawing. Sabi niya baby daw yun pero pagtingin ko parang dalawang monay lang na pinagdikit. Ayun umiyak. Tas sinugod pa ako ng aspiring bf nya na magsorry daw ako. At dahil baka mapagalitan ako (may takot pa ako), nagsorry ako. Sunod naman ay yung isa kong classmate ng babae, nakalimutan ko na ang dahilan kung bakit yun umiyak, bahala siya. Next naman ay yung isa ulit naming classmate na babae, inasar namin ng classmate kong lalaki na "palengkera", ayun umiyak (ang babaw no). At kahuli hulihan ay lalake naman, inaasar kasi namin siya (kasama ko nanaman ang mahilig na magpa-iyak kong classmate) na malaki ang mata at hinahawakan pa namin ang MALAKI nyang bata. Ayun nagsumbong nung open forum, first time ako na mapagalitan ng adviser namin.

  Next biggest issue ng pagiging first HS ko ay yung bullying incidence. Ayun nga, hindi kasi ako sumbungero, pero sinumbong ng mga iba kong classmate sa mama ko na binubully daw ako. Ayun napa disciplinary coordinator siya at ako. Tapos ayun, wala na. Magkaibigan na kami. Naguguilty din ako nun kasi umiyak sa harap ko yung mama ko kasi 'di daw ako nagsusumbong.  (Nag-hang ang cmputer kinabahan, tsk!)

  Para sa iba ang pagiging Freshman daw ay ang pinakakwentang year ng HS mo kasi naninibago ka pa at konting memories lang nabuo mo rito. But one thing, being a freshman serves as a big and strong foundation for what you are and who you are today. Lahat ng pagkakamali mo noong freshman ka ang naging tulay sa 'yo upang tahakin ang landas na nagdulot sa iyo ng maging isang matatag na estudyanteng na ang nais ay maabot ang tugatog ng tagumpay... pinakatuktok ng kaya mong maabot sa hinaharap.

-Mateo, 15 (May 6, 2012)